De Paralympische Spelen door de ogen van Lilou
Lilou is een jonge beloftevolle zitskiester en is aanwezig in Cortina d'Ampezzo om de delegatie van Paralympic Team Belgium aan te moedigen op de Paralympische Winterspelen. In het kader van het Inspirations Programme dat het Belgian Paralympic Committee heeft opgezet met partner ENGIE, zal ze live wedstrijden beleven, het paralympisch dorp bezoeken en supporteren voor de atleten van Paralympic Team Belgium en andere landen. Haar ervaringen lees je hier.
Woensdag 11 maart
Dag iedereen!
Het is zover! Na maanden uitkijken ben ik eindelijk in Italië. Het voelt nog steeds een beetje onwerkelijk, maar mijn koffer is uitgepakt en ik ben klaar voor het vertrek. Hier is mijn eerste verslagje vanuit het hart van de actie!
Thuis had ik de Belgische paraskiërs al op TV bekeken, maar ik was zo enthousiast om nu zelf naar de Paralympische Winterspelen in Milano-Cortina te vertrekken. Er was alleen één klein nadeel: de wekker ging om 4.00 uur... Pijnlijk vroeg, maar alles voor het goede doel!
Op Brussels Airport viel ik in elk geval goed op. Met de officiële outfit van het Belgische team voelde ik me al een beetje een echte atleet. Na een vlotte vlucht naar Venetië en een busrit van twee uur door de prachtige bergen, kwamen we eindelijk aan in Cortina.
We logeren trouwens vlak naast het Nederlandse team. Wie weet ligt er wel een paralympisch kampioen in het bed aan de andere kant van de muur te dromen van goud!
Nadat we onze spullen in het hotel hadden gedropt, zijn we meteen de stad in getrokken. De sfeer hier is echt magisch. Natuurlijk ben ik hier om te supporteren voor de Belgen, maar ik heb ook een missie: zoveel mogelijk pins verzamelen van andere landen!
Tijdens onze eerste avond zijn we de sfeer gaan opsnuiven bij de olympische vlam en het grote logo (natuurlijk moesten er 1000 foto's genomen worden). Daarna zijn we binnengesprongen in het "Casa Italia". Daar ontmoette ik de Italiaanse atleet René de Silvestro, die net een zilveren medaille had gewonnen! Het was de eerste keer dat ik een echte medaille van zo dichtbij zag. Het begon meteen te kriebelen... hier droom ik ook van voor 2030!
Extra leuk: Ik kreeg mijn allereerste Italiaanse pin al te pakken! Check!
Wat me tot nu toe het meeste opvalt? De mensen! Iedereen is hier super lief en behulpzaam, zeker de vrijwilligers. Je voelt aan alles dat dit een plek is waar iedereen welkom is.
Nu ga ik snel proberen te slapen, want morgen wordt een grote dag. We gaan supporteren voor Marte op de reuzenslalom! Ik heb mijn Belgische vlag al klaarliggen. En ook een verrassing voor Marte… Misschien zie je me wel op de livestream van Sporza.
Tot morgen!
**********
Donderdag 12 maart
Vandaag was de dag waar we allemaal naar uitkeken: de reuzenslalom van Marte! Het was zo fantastisch om dit eindelijk live vanaf de piste mee te maken. Om ervoor te zorgen dat ze ons zeker niet zou missen, hadden we "reuzehoofden" van Marte bij. Ik hoop echt dat ze ons gezien heeft tussen de menigte!
Extra gezellig: mijn Franse vriendin Lena was er ook! Zij was er natuurlijk om de Franse skiërs naar beneden te schreeuwen, maar stiekem supporterde ze net zo hard voor Marte. Het was zo fijn om dit samen te beleven.
Een Paralympisch diploma!
En wat deed Marte het goed! In haar eerste run knalde ze naar beneden en eindigde ze op een 9e plaats met een supermooie tijd. Maar ze was nog niet klaar... Tijdens de tweede run wist ze gewoon nog twee plaatsen op te schuiven! Uiteindelijk eindigde ze op de 7e plaats. Dat betekent een officieel Paralympisch diploma! En dat op haar 16e, tijdens haar allereerste Spelen. Ik ben echt zó ongelofelijk trots op haar.
Stress in de shuttle
Na de wedstrijd gingen we terug richting hotel, maar onderweg sloeg de paniek even toe: we waren de camera vergeten in de shuttle! Ik zag al al mijn beelden in rook opgaan. Gelukkig heb ik het al eerder gezegd: de mensen hier zijn goud waard. De chauffeur was zo lief om vijf minuten later speciaal terug te rijden om de camera te brengen. De gastvrijheid hier is echt top-notch.
Geen drankje, maar gewichten
’s Avonds mocht ik op bezoek in het Paralympisch dorp. Ik had gehoopt op een rustig babbeluurtje op haar kamer, maar Marte blijft een topsporter, hè. Het werd dus een uur samen trainen in de fitness! Het was een hele bijzondere ervaring om daar tussen alle atleten te sporten. Een betere motivatie voor mijn eigen weg naar 2030 bestaat er niet.
Na de gym mocht ik mee eten met het Belgische team in het paralympisch dorp. Super bijzonder om daar tussen al die topsporters aan tafel te zitten! De sfeer was echt top na de prestatie van Marte.
Toen we daarna onderweg waren naar ons hotel, passeerden we toevallig langs een avondquiz. Dat konden we natuurlijk niet zomaar voorbijlopen, dus we zijn nog even gaan aanschuiven. Een leuke afsluiter van een superdrukke dag!
**********
Vrijdag 13 maart
Wat een week! De dagen in Cortina zijn lang en super intens, maar ik zou het voor geen goud willen missen. Hier is weer een update van mijn avonturen!
Supporten in de zon
Ik geef het eerlijk toe: het opstaan was vanmorgen een beetje zwaar. De korte nachten en de spanning van gisteren beginnen door te wegen.
Vandaag was het de beurt aan de mannen voor hun reuzeslalom. Max en Jeremy hebben echt geknokt! Ze eindigden op een mooie 10e plaats. Het was wel echt een uitdaging op de piste: door het prachtige weer werd de sneeuw erg zacht, waardoor de baan er niet geweldig bij lag. Er waren dan ook heel wat skiërs die de finish niet haalden.
Onze zitskiër Jérémie kon zijn eerste run jammer genoeg niet afmaken. Hij maakte een onverwachte sprong en verloor daardoor even de controle. Even schrikken, maar gelukkig zonder val of erger! Het blijft een sport van uitersten, zeker in de zitski waarbij controle en techniek alles zijn. Ik heb die passie voor de zitski zelf ook ontdekt omdat het me zo'n gevoel van snelheid en vrijheid geeft.
Quality time en eigen blikjes
Na de wedstrijd ben ik terug naar het Paralympisch dorp gegaan om Marte op te zoeken. Na de training van gisteren hadden we vandaag nood aan iets anders: gewoon even echte quality time. We hebben heerlijk op haar kamer bijgepraat over alles wat we hier meemaken.
En het allerleukste? We konden ons eigen gepersonaliseerde blikje cola maken! Het zijn de kleine dingen die het hier extra magisch maken.
Oh, ook het verzamelen van pins gaat goed! Mijn lanyard begint behoorlijk vol te hangen!
Klaar voor de slalom!
We moesten wel op tijd weer vertrekken, want de focus gaat nu volledig naar zaterdag. Dan is het weer de beurt aan Marte, maar deze keer voor de slalom. Ik heb mijn stembanden alvast wat rust gegund, want zaterdag ga ik weer keihard supporteren!
**********
Zaterdag 14 maart
Wat een week! Ik begin de vermoeidheid nu wel een beetje te voelen in mijn benen, maar de sfeer hier in Cortina geeft me zoveel energie dat ik gewoon doorga. Hier is mijn verslagje van een ijskoude, maar hartverwarmende dag 4!
Vandaag was het weer zover: Marte mocht opnieuw aan de bak, deze keer voor de gewone slalom. Natuurlijk stonden we weer op de eerste rij om haar naar beneden te schreeuwen! Het was wel een pak kouder dan de voorbijgaande dagen. Dat is goed voor de kwaliteit van de sneeuw, maar eerlijk? Om daar stil te staan en te kijken was het toch best koud.
Maar Marte liet het niet aan haar hart komen. Ze skiede echt fantastisch en eindigde in beide runs op een 6e plaats. Dat betekent haar tweede paralympisch diploma van deze Spelen! Wat me nog het meeste opviel, was hoe hard ze aan het genieten was op die latten. Dat gevoel van vrijheid op de sneeuw is echt alles. Ik kan nu al niet wachten om binnenkort weer samen met haar te gaan trainen en op stage te gaan!
Curling!
Na de actie op de piste was het tijd voor iets totaal anders: de finale van het curling! Ik kende de sport eigenlijk niet zo goed, maar het was echt verrassend spannend om te volgen. De sfeer in de hal was top. Uiteindelijk ging mijn favoriete land, Canada, met de gouden medaille naar huis.
Lange dagen, mooie momenten
's Avonds stond er nog een etentje op de planning met de partners van het Belgian Paralympic Committee. Het was gezellig om iedereen te spreken, maar ik merk wel dat deze dagen echt slopend zijn. Het is hier van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat actie!
De laatste loodjes
Morgen is onze laatste volle dag. We gaan nog één keer alles geven om de Belgische mannen aan te moedigen en daarna sluiten we af met de slotceremonie hier in Cortina. Maandag vliegen we terug naar huis, maar mijn koffer zit vol met inspiratie voor 2030.
Tot morgen voor de grote finale!
**********
Zondag 15 maart
Mist, kou en een heel trots moment
Zondag begon weer supervroeg op de piste om onze Belgische mannen aan te moedigen. Het was echt even tandenbijten, want de omstandigheden waren ontzettend pittig. Door de dichte mist en de sneeuwval konden we soms amper zien wie er naar beneden kwam en het was ook nog eens ijskoud!
Jérémie kon zijn run jammer genoeg niet finishen, maar Max en Jeremy skieden ondanks het weer naar een hele mooie 10e plek.
Na het skiën zijn we snel naar het hotel gevlucht om even op te warmen, wat na die koude uren op de berg echt wel nodig was. In de avond was het dan eindelijk tijd voor de grote ceremonie. Wat was ik ontzettend trots toen ik Marte en Jeremy samen de Belgische vlag zag dragen!
Nu staan de valiezen weer klaar voor de vlucht naar huis. Het is bizar hoe snel deze week voorbij is gegaan, maar wat een ervaring was dit! Ik vertrek hier met een koffer vol nieuwe pins, een heleboel inspiratie voor mijn eigen weg naar 2030 en vooral een fantastisch gevoel. Cortina, bedankt voor alles!
Lilou